Άρθρα Μαθητών

Μύθοι και δοξασίες – Οι Καλικάντζαροι

Δαιμονικά πλάσματα της λαϊκής φαντασίας, που κυκλοφορούν τάχα τις νύχτας του Δωδεκαήμερου από τα Χριστούγεννα ως τα Φώτα πάνω στη γη. Η λαϊκή φαντασία τους θέλει δύσμορφους και σιχαμερούς: κουτσούς, στραβούς, κουλούς, άπλυτους, με μακριά αχτένιστα μαλλιά, σουβλερά νύχια, τερατόμορφους, με το ένα χέρι μικρό και το άλλο τεράστιο, ένα πόδι ζώου και το άλλο ανθρώπινο κτλ.

Τους θέλει να κάθονται όλο το χρόνο κάτω από τη γη και να τρώνε το στύλο, που τη βαστάει, πασχίζοντας να τη ρίξουν. Και όταν κοντεύει να πέσει, ανεβαίνουν επάνω, να μην τους πλακώσει. Ο Χριστός όμως τότε τον ξαναφτιάχνει και όταν γυρίζουν αρχίζουν πάλι, απ’ την αρχή. Το Δωδεκαήμερο παραμονεύουν να βρουν να βρουν πόρτα ανοιχτή, ή καμιά τρύπα ή καμινάδα σβηστεί, για να χωθούν στα σπίτια. Τότε ανακατεύουν τα πράγματα,, μαγαρίζουν τις τροφές και χορεύουν έξαλλοι.

Η τροφή του είναι ακάθαρτα ζώα, σαύρες, φίδια, βατράχια, σκουλήκια, ποντίκια. Οι νοικοκυρές κλείνουν νωρίς, δεν σβήνουν το τζάκι, θυμιατίζουν τις στέγες. Παραμονεύουν προ παντός στις ρεματιές, που είναι στους δρόμους για τους μύλους και κακοποιούν τους ανθρώπους. Για να μπουν στους μύλους κάνουν διάφορα τεχνάσματα. Κόβουν π.χ τα νερά του αυλακιού. Ο μυλωνάς όμως που ξέρει, προτιμά να καθυστερήσει και να περιμένει ώσπου να λαλήσει ο τρίτος πετεινός, γιατί τότε τσακίζονται κρυφτούν στον κάτω κόσμο.

Αν πέσει στα χέρια τους άνθρωπος τους ξεγελάει με ατελείωτες ιστορίες και παραμύθια για το λινάρι κτλ., γιατί είναι πολύ κουτοί. Τα φώτα που αγιάζουν τα νερά, φεύγουν για τον κάτω κόσμο λέγοντας:

[block type=”rounded” color=”#FFF” background=”#F16A10″]”Φεύγετε να φεύγουμε, έρχετ’ ο τουρλόπαπας με την αγιαστούρα του και με τη βρεχτούρα του”.[/block]

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *